Images 2.6 wprowadza (i systematycznie dokumentuje) w API dwa niezależne ustawienia: quality i complexity. Według ogłoszenia produktowego jakość obrazu (quality) steruje szczegółowością i wiernością wizualną, a complexity wyznacza, „ile planowania wkłada się w scenę". OpenAI wyraźnie zaleca: przy większości zadań edycyjnych używaj niskiej complexity, aby edycje były szybsze, i łącz ją z poziomem jakości, którego wymaga workflow. Changelog (2026-11-04) wymienia regulowaną complexity także wśród najważniejszych elementów premiery 2.6.

👉 Wypróbuj API GPT Image 2.6 w PoYo: cena za obraz i playground online.

Mylenie tych dwóch ustawień sprowadza „rysuj dokładniej" i „myśl dłużej" do jednego pokrętła. Oficjalne definicje idą w przeciwną stronę: pierwsze odpowiada za wierność renderowania, drugie za głębokość planowania przed renderowaniem. Jeśli zachowasz stary nawyk, że „pominięcie parametru oznacza maksimum", complexity po cichu wyląduje na domyślnym high, co może spowalniać edycje i wprowadzać niechciane zmiany.

Wartości, ustawienia domyślne i koszt

Według przewodnika po generowaniu obrazów i przewodnika po promptowaniu obrazów:

Zmiana complexity nie ma osobnej pozycji w rozliczeniu. Wyższa complexity może zwiększać opóźnienie i wprowadzać niechciane dodatkowe zmiany, dlatego dokumentacja zaleca porównywanie wyników na konkretnym zadaniu, zamiast zawsze ustawiać maksimum. Strona produktu dodaje: sceny z wieloma elementami lub ograniczeniami mogą wypróbować średnią lub wysoką complexity, a szybkie edycje pasują do niższych ustawień. Niższa complexity pasuje do punktowych zmian, takich jak podmiana tła czy tabliczki z nazwą ulicy; wyższa pomaga przy gęstym tekście, złożonym układzie i relacjach między obiektami.

Gdy Flare działa przy quality=low, OpenAI podaje, że generowanie może zająć około sześciu sekund; Sunburst przy jakości medium/high jest pozycjonowany pod kątem większej ilości szczegółów i większej spójności edycji. To łączny efekt poziomu modelu i poziomu jakości, którego nie da się przypisać samej complexity, a bez porównania nie należy twierdzić, że „jeden z wariantów jest zawsze szybszy".

Jak testować A/B

Przewodnik po promptowaniu podaje jasną dyscyplinę strojenia: zmieniaj jedno ustawienie naraz. Przy porównywaniu complexity zamroź quality; jeśli układ jest już poprawny, ale drobny tekst trudno odczytać, porównaj różne wartości quality przy tej samej complexity. Dokumentacja używa tego samego promptu z piłkarską sceną w stylu wycinanki z papieru, ze stałymi size="1024x1536" i quality="medium", aby pokazać różnice Sunburst między niską, średnią i wysoką complexity w pucharze, rozmieszczeniu napisu „CHAMPIONS" i szczegółach koszulek: przy niskiej complexity na pucharze pojawia się korona, a przed drużyną stoi duży baner; średnia dodaje wawrzyn i herb; wysoka przenosi napis na trybuny, a pierwszy plan zostawia zawodnikom i fałdom koszulek. Przykład pokazuje, że gdy prompt nie określa dokładnie układu, tekstu i stylu, podniesienie complexity wyraźnie zmienia decyzje kompozycyjne; gdy prompt już jednoznacznie ustala układ, treść i styl, wyższa complexity może nie dawać prawie żadnej różnicy.

Przy edycjach punktowych oficjalna rada to zacząć od low i sprawdzić, czy otaczające szczegóły pozostają nienaruszone. Ogłoszenie produktowe i przewodnik po generowaniu mówią zgodnie: punktowe zmiany, takie jak podmiana tła czy edycja tabliczki ulicznej, pasują do niższej complexity; gęsty tekst, złożony układ i relacje między obiektami to miejsca, gdzie warto częściej próbować medium/high. Przy edycjach markup niska complexity zwykle zgadza się z ograniczeniem „zmień tylko zakreślony obiekt" i pomaga tłumić dryf poza zakreślonym obszarem.

Praktyczne kombinacje (nadal w ramach tego, co wynika z dokumentacji)

Za „szybki szkic" uznaj: Flare + quality=low (lub medium) + jawnie ustawiona complexity na low w edycjach (bo pominięcie oznacza domyślne high i może w rzeczywistości spowalniać). Za „finalny materiał" uznaj: po wyborze Flare lub Sunburst podnieś quality i osobno sprawdź w teście A/B, czy podnosić też complexity; nie zakładaj, że jakość max musi iść w parze z complexity high. Przy migracji istniejących workflows z 2.5 przewodnik po promptowaniu sugeruje, aby w pierwszym porównaniu zostawić bez zmian prompty, obrazy referencyjne, rozmiar, jakość i format wyjściowy, zostawić complexity na domyślnej wartości modelu, a strojenie zacząć dopiero po akceptacji; przed zwiększeniem skali śledź czas odpowiedzi, błędy i ponowienia oraz zaakceptowany koszt za obraz.

Pamiętaj też o ogólnych limitach: złożone prompty mogą trwać nawet około dwóch minut; renderowanie tekstu i kontrola kompozycji nadal mają swoje granice. Parametry tylko wymieniają wierność, planowanie i opóźnienie w granicach możliwości modelu: nie usuwają moderacji treści ani ograniczeń symulacji na poziomie fizyki. Używaj xhigh i max tylko wtedy, gdy wyraźnie poprawiają niespełnioną jakość, a budżet opóźnień na to pozwala; dokumentacja nie gwarantuje, że wyższe poziomy są lepsze dla każdego promptu.

Podsumowując: quality odpowiada na pytanie „jak dokładnie rysować", a complexity na „jak głęboko planować". Images 2.6 rozdziela te ustawienia i w oficjalnych wskazówkach kieruje większość scenariuszy edycji ku niskiej complexity; kto zachowa nawyk „pominięcie = maksimum", dostanie za to domyślnie wysoką głębokość planowania. Ustawiaj parametry jawnie i porównuj po jednej zmiennej, tak jak opisuje dokumentacja.